مینیاتور
سلامی چو بوی خوش آشنایی
 

همه‌ی ما می‌دانیم که با هم متفاوت هستیم و این یک واقعیت انکارناپذیر در زندگی است. حال می‌توانیم روابط خود را با دیگران هماهنگ کنیم و به یک زندگی شاد و صمیمی دست یابیم، یا اینکه در تمام عمر بدون درنظر گرفتن سلایق خود تسلیم شرایط باشیم. فرض کنیم در زندگی با شرایطی مواجه می‌شویم که نمی‌توان آن را تغییر داد، بنابراین یا باید خود را با شرایط وفق دهیم و یا با آن بجنگیم؛ در بعضی مواقع نیز شرایطی وجود دارد که می‌توانیم آن را تغییر دهیم ولی بی‌تفاوت از کنار آن می‌گذریم و تسلیم می‌شویم. حالت اول را سازگاری (compromise) و حالت دوم را سازش (adaptation) می‌نامیم.


در سازگاری، احترام به احساسات و عواطف، خواسته‌ها و ارزش‌ها و تصمیمات دیگران اهمیت دارد و در حقیقت به معنای اعتماد متقابل و صمیمیت است. هنگامی که فردی سازگار است درگیر هیجان‌های منفی نمی‌شود و هنگام مواجه شدن با مشکل، می‌تواند به‌نحو احسن شرایط را مدیریت کند. او سعی می‌کند بدون دعوا و جنجال نظر خود را بیان کرده و به نظرات دیگران گوش دهد و انتقادهای مثبت طرف مقابل را به راحتی می‌پذیرد. در خانواده نیز می‌توانیم با اعضای خانواده، سازگاری داشته باشیم، زیرا اگر افراد خانواده، در مورد احساسات و عقاید یکدیگر به شناخت کافی برسند، می‌توانند رفتار سازگارانه‌تری در ارتباط با یکدیگر داشته باشند و صمیمیت را در زندگی تجربه کنند.
اما سازگاری هیچ وجه تشابهی با سازش‌کاری ندارد. زیرا سازش‌کاری به معنی تسلیم‌شدن بی‌قید و شرط و هیچ‌گونه تلاشی برای بیان خواسته‌های خود است. در سازش‌کاری فرد هیچگونه ارزشی برای منافع شخصی خود قائل نمی‌شود و امتیازات خود را به دیگری واگذار می‌کند. این درحالی است که توانایی تغییر شرایط به نفع خود را دارد. درواقع این فرد به حقوق خود ظلم می‌کند.
در جملات یکی از بزرگان که به نام دعای آرامش معروف است این نکته به زیبایی بیان شده. در این دعا می‌خوانیم: خداوندا! آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه تغییر نایافتنی است و شهامتی تا تغییر دهم آنچه تغییر یافتی است و فردی که تفاوت این دو را دریابد.



موضوع مطلب : زندگی

ارسال شده در: ۱۳٩۱/۱/٥ :: ۱٢:٤۳ ‎ق.ظ :: توسط : رضا



موضوعات
آرشيو وبلاگ
پيوندها
RSS Feed