مینیاتور
سلامی چو بوی خوش آشنایی
 

* نام کامرشپیل Chamber Drama یا Kammerspiel (نمایش مجلسی به قیاس موسیقی مجلسی) از نام تئاتری گرفته شده که در سال ۱۹۰۶ توسط کارگردان مهم صحنه «ماکس راینهارت» افتتاح شد.

 

* فیلم های کامرشپیل روی چند شخصیت متمرکز بودند  و بخرانی را که در روابط آنها پدید می آمید به دقت می کاوید. تاکید بر بازیهای طمانینه و احساس برانگیز وبازگفتن جزییات بود نه بیان افراطی عواطف تند. فضای فیلم های کامرشپیل ناشی از محل های کم شمار و تمرکز بر روان شناسی شخصیت ها بود تا صحنه های عظیم و پرزرق و برق. ممکن بود برخی از ریخت افتادگی های اکسپرسیونیستی در دکورها مشاهده شود، اما فیلم های کامرشپیل معمولاً پیرامون ملال اور را نشان می داد و از فانتزی و ذهنی گرایی فیلم های اکسپرسیونیستی دور بود.


* در میانه دهه ۱۹۲۰ گرایش تازه ای به نام «عینیت گرایی نو» جایگزین اکسپرسیونیسم شد.

 

* اوج تولید فیلم فیلم های اکسپرسیونیستی سال های ۱۹۲۴-۱۹۲۰ بود.در آخرین سال نهضت تنها دو فیلم تولید شد که هر دو از تولیدات اوفا بودند،فاوست ساخته مورنائو و متروپولیس به کارگردانی فریتس لانگ.

دو عامل مهم که به سقوط اکسپرسیونیسم کمک کرد:

۱- بودجه عظیم فیلم های اخیر(فاوست و مترو پولیس).

۲- عزیمت فیلمسازان اکسپرسیونیست به هالیوود.

 

* دلیل دیگری می توان برای سقوط جنبش اکسپرسیونیستی در سینمای آلمان ذکر کرد، تغیر جو فرهنگی غالب کشور بود. بیشتر تاریخ نگاران هنر تاریخ پایان اکسپرسیونیست را در نقاشی حول و حوش ۱۹۲۴ می دانند.

 

* بسیاری از هنرمندان از عاطفه گرایی کج ومعوج اکسپرسیونیسم رو برگرداندند و به سمت واقع گرایی و انتقاد اجتماعی سرد رفتند. این جنبش« عینیت گرایی نو » شهرت یافت.

 

* مفهوم فاصله گذاری ضد فن اکسپرسیونیستی بود. برتولت برشت از تماشاگران می خواست از غرق شدن کامل در عواطف خصوصیت ها و ماجراها بپرهیزند تا بتوانند به معنای ایدئولوژیک یک موضوع پی ببرند.

 

*  عواملی که موجب سقوط عینیت گرایی نو شد:

۱- سلطه فزاینده راست افراطی بر صحنه سیاسی آلمان در اواخر دهه بیست و اوایل دهه سی که منجر به عمیق شدن شکاف بین محافظه کاران و لیبرالها شد.

۲- ورود صدا به سینما.

 

* زیگفرید کراکوئر چنین استدلال می کند که فیلمهای دوران بعد از جنگ جهانی  نخست انعکاسی هستند از میل روان شناختی جمعی مردم آلمان به تسلیم خود به رهیری مستبد. او با این استدلال بسیاری از فیلم های آلمانی این دوره را چونان  پیش بینی صعود هیتلر به قدرت در اوایل دهه ۱۹۳۰ تاویل می کند.

 

*  باری سالت در مقاله«از کالیگاری تا کی» در نشریه سایت اند ساند

می گوید: تنها آن فیلم هایی را که از دکورهای تئاتری تخت به شیوه مطب دکتر کالیگاری (رابرت وینه) استفاده می کنند می توان  اکسپرسیونیستی  شمرد.(دیدگاه سختگیرانه).

 

*  از فیلمهای اکسپرسیونیستی پابست:

گنج، خیابان اندوهگین. ماجراهای فیلم در وین و در زمان تورم افسار گسیخته می گذرد. فیلم سرگذشت دو زن را دنبال می کند:

گرتا دختری از طبقه متوسط و فرزند یک کارمند دولت و ماریا دختری از یک خانواده فقیر. وقتی پدر گرتا پول هایش را از دست می دهد او تقریباً به فحشا روی می آورد در حالی که ماریا معشوقه مردی ثروتمند می شود.

خیابان اندهگین هرج و مرج آن دوران را به تصویر می کشد؛ شاید بیش از همه درصحنه هایی که زنان برای خرید گوشت ازقصابی سنگدل صف کشیده اند و قصاب در ازای گوشت از آنها توقع التفات جنسی دارد.

 



موضوع مطلب : سینما

ارسال شده در: ۱۳۸۸/۱٠/۱٢ :: ٤:٢۳ ‎ب.ظ :: توسط : رضا



موضوعات
آرشيو وبلاگ
پيوندها
RSS Feed