مینیاتور
سلامی چو بوی خوش آشنایی
 

مارشال مک لوهان تلویزیون را رسانه ای سرد و سینما و تئاتر را رسانه گرم می داند.او ارتباط دوجانبه منبع – مخاطب را درتلویزیون بیشتر از سینما می داند. این واقعیت می تواند از پخش زنده برنامه ها در تلویزیون باشد که حس واقع گرایی را دربیننده زنده می نماید.

در پخش زنده که تولید و پخش همزمان است مخاطب حضور در واقعه را حس می نمایدو برای او لذت بخش است که در جریان لحظه به لحظه واقعه قرار می گیرد. این حس لذت بخشی می تواند همراه با هیجان توام با ترس باشد و او در آن دقایق فشار عصبی بیشتری را تحمل می نماید. به عنوان مثال:

 شما بیننده یک مسایقه فوتبال هستید آیا فشار عصبی بر شما هنگامی که برنامه به صورت زنده تماشا می کنید بیشتر است یا هنگامی که از نتیجه مسابقه آگاهید و به صورت غیر زنده مسابقه را دنبال می کنید؟

مطمئنا در حالت اول فعالیت شما بیشتر است و شما تمام حواس خود را معطوف به برنامه می نمایید تا در حالت دوم . در حالت دوم شما هم می توانید با خانواده صحبت نمایید یا جواب تلفن را بدهید و یا شامتتان را بخورید زیرا دیگر نتیجه مسابقه را  می دانیدو دیگر برایتان جذاب نخواهد بود که لحظه به لحظه مسابقه را دنبال نمایید و یا کنجکاو شوید که آیا این توپ گل می شود یا خیر به خصوص در دقایقی که تمام گلهای بازی زده شده باشد  و شما مطمئن باشید که دیگر گلی رد و بدل نخواهد شد.


در حالت غیر زنده تعداد مخاطبان نسبت به پخش زنده کمتر خواهد بود اگر نگوییم که مساوی است . زیرا عده ای از بینندگان چون نتیجه را می دانند دیگر تماشاگر مسابقه نخواهند بود. اما گونه شناسی این حالت هم خالی از لطف نخواهد بود:

1-  یا علاقه مند پر وپاقرص آن رشته و یا ان مسابقه است و آن جنان دارای انگیزه است که دانستن نتیجه بازی در دیدن یا ندیدن بازی تفاوتی برای او ندارد و در هر صورت او بیننده بازی خواهد بود.

2-   «بر اساس نظریه استفاده و رضامندی افرادی هستند که برای سرگرم شدن ، فرورفتن در جهان تخیلی (رویا)،  فراموش کردن مشکلات زندگی واقعی، فرار از کسالت کارهای یکنواخت روزمره دست به تماشای این گونه برنامه ها می زنند»(نیکو، مینو، 1381،ص124) و برایشان فرقی ندارد که چه نوع برنامه ای پخش می شود.



موضوع مطلب : کارگردانی

ارسال شده در: ۱۳۸۸/۱٠/۱٤ :: ٢:۳٠ ‎ق.ظ :: توسط : رضا



موضوعات
آرشيو وبلاگ
پيوندها
RSS Feed